ตอนที่1

 อาทิตย์ยามอัสดงส่องแสงลงมาทับเส้นขอบฟ้าเป็นสีส้มแดง หมู่นกน้อยส่งเสียงเรียกพวกพ้องให้บินกลับรัง Honda Civic สีดำแล่นอยู่กลางถนน
 "เฮ้ย...ทำไงดีว่ะ เจตน์ กูรู้สึกผิดว่ะ มึงว่ากูจะทำอย่างงั้นดีมั้ยว่ะ"
 "ทำไมว่ะ...เฟย เดี๋ยวนี้ใครๆเค้าก็ทำกันทั้งนั้น สมัยนี้เป็นคนดีอย่างเดียวมันไม่พอหรอกมึง มึงก็แค่เซ็นลงไปแค่นั้น ไม่เห็นจะยากเลยแล้วมึงก็จะได้ตังค์
 มาใช้เล่นฟรีๆ"
 "ถ้าพิชชารู้หล่ะ ?"
 "ถ้ามึงไม่บอกเค้าก็ไม่รู้หรอกหน่า หรือว่าเดี๋ยวนี้มึงกลัวเมียว่ะ"
 "ไม่ใช่ความกลัว...แต่เป็นความรัก"
 "หวานเลี่ยนเจียนจะอ้วก...จอดๆ กูลงตรงนี้แหล่ะ"
        ไอ่เจตน์มันเป็นเพื่อนผมตั้งแต่สมัยที่ผมเรียนหมอ ผมกับมันสนิทกันมาก ตอนที่ทำวิทยานิพนธ์ที่ต่างประเทศผมก็ได้มันเนี่ยแหล่ะช่วย มันเป็นคนเก่งแต่ขี้เกียจ แต่มันก็เอาตัวรอดได้เสมอ นิสัยมันก็สบายๆ ทะเล้น ทะลึ่งไปตามประสามัน  ในความเป็นเพื่อนมันดีมากแต่ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิง...ผมไม่พูดดีกว่า โชคดีที่ผมกับไอ่เจตน์เกิดมาหน้าตาดีหน่อย ฐานะทางบ้านของผมกับมันก็ดีถึงขั้นว่าร่ำรวยเลยก็ได้  อีกอย่างเราสองคนก็เรียนหมอกันทั้งคู่ แล้วจะไม่ให้ผู้หญิงสนใจได้ยังไง
        เราสองคนไม่เคยคบกับผู้หญิงคนไหนนานถึงสองเดือนเลยด้วยซ้ำ จนผมพบกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนเรียนวิชาเภสัชวิทยา ตอนปี3 เธอชื่อ "พิชชา" เธอเรียนเภสัช
 เธอไม่ได้เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ผมรู้จัก  จะว่าเธอเปลี่ยนตัวตนของผมเลยก็ได้จากเสื้อผ้าแบรนด์ดังๆอย่าง ซีเอ็มจี, จีออดาโน่, กีลาโรส, ไอซีซี ก็กลายเป็นเสื้อผ้าในตลาดโบ้เบ้  จากราเมนตามร้านอาหารญี่ปุ่นก็กลายเป็นชายสี่บะหมี่เกี้ยวตามฟุตบาท  จากการปลดปล่อยอารมณ์ด้วยการดูหนังของผมก็กลายเป็นสวนธารณะสงบๆ  ผมใช้ความคิดจนถึงมาที่นัดหมาย....
 "ว่าไงครับหมอ...ข้อเสนอของผม"
 "ตกลงครับ" แล้วผมก็เซ็นชื่อลงในใบมรณกรรมของผู้ป่วยคนหนึ่งที่ผมได้ทำการรักษาจากโรคที่คร่าชีวิตคนที่ไม่เคยพอในเรื่องกามารมณ์ แต่ในใบนั้นเป็นแค่การระบุว่าป่วยเป็นแค่น้ำท่วมปอด
 "นี่ครับเงินของหมอ เชิญหมอดื่มให้เต็มที่เลยนะครับคืนนี้"
         ผมดื่มไปแก้วที่1 แก้วที่2 และเรื่อยๆ  อยากจะลืมสิ่งที่ผมได้ทำลงไป ความขัดแย้งของจิตใต้สำนึกระหว่างอำนาจของเงินและจรรยาบรรณที่อาจารย์สอนนักสอนหนาตอนเป็นนักเรียนแพทย์ประทุขึ้นอย่างรุนแรง  ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่กรูทำ กรูจะไม่ทำอย่างนี้อีก แลกศักดิ์ศรีกับเงินแค่ไม่กี่แสน พลางคิดถึงคำพูดของพิชชา
 ผู้หญิงของผมจากบทสนทนาที่โต๊ะอาหารเช้าวันนี้  "เราไม่จำเป็นต้องรวยล้นฟ้าน่ะเฟย...แค่เรามีความสุขอย่างนี้ มีพิชและก็เฟยก็พอแล้ว พิชมีข่าวดีจะบอกเฟยด้วยแหล่ะ ...พิชท้องลูกของเฟยได้ 2 เดือนแล้วหล่ะ " ผมกำลังจะมีลูก ลูกที่เกิดจากความรักของผมกับพิช แต่กรูทำไมทำตัวงี่เง่าอย่างงี้ว่ะ กรูนี่
 เหี้ยฉิบหายเลยว่ะ 
 "หมอๆ หมอครับ วันนี้ผมมีของแถมให้หมอ" น้องๆเข้ามาเลย
สาวน้อยน่าตาน่ารัก ดูยังไงผมก็ว่าเธออายุไม่น่าจะเกิน 22 เดินเข้ามานั่งข้างๆผม ผมมั่นใจเธอต้องเป็นนักศึกษาเรียนอยู่แน่ๆ คำว่าของแถมหมายความว่าสาวน้อยคนนี้เป็นของผมคืนนี้หล่ะสิ
 "หวังว่าหมอคงชอบน่ะ  ผมกลับก่อนหล่ะ สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยน่ะครับคืนนี้"
          ปีศาจเริ่มสิงเข้าในใจผมอีกครั้งบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ผมจะทิ้งสาวน้อยน่ารักไว้แล้วกลับบ้านน่ะเหรอ ผมเริ่มคิดหนัก สุดท้ายผมกับเธอก็จบลงบนเตียง
          ผมตื่นขึ้นมาตอนตี2 ผมคิดหนักผมทำอะไรลงไป ผมกำลังนอกใจพิชชา ผมพลีกายให้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เมียตัวเอง ผมหยิบรูปตอนแต่งงานของผมกับพิช
 ขึ้นมาดู คำมั่นสัญญาที่ผมมอบให้กับเธอ "ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจ..." และผมก็จำได้เธอบอกว่าเฟยไม่ต้องสัญญาหรอก มันเป็นแค่คำพูดที่จะมัดตัวเฟยไว้เปล่าๆ เราไม่จำเป็นต้องสัญญา อาจจะมีซักวันหนึ่งที่เราไม่สามารถทำมันได้ แค่เป็นเฟยที่เป็นเฟย พิชก็พอใจแล้วหล่ะ เธอพูดถูกซักวันหนึ่งเราคงจะผิดสัญญาที่เคยให้ไว้กับใครบางคนได้ อย่างที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้
 "พี่ๆ เป็นอะไรรึเปล่า ? รูปเมียพี่เหรอ"
 ผมยื่นรูปแต่งงานให้สาวน้อยดู...
 "เมียพี่น่ารักดีนี่ ท่าทางพี่จะรักเธอมาก"
 "อืม...รักอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ เดี๋ยวจะกลับแล้วน่ะ ซองบนโต๊ะหน่ะให้น้องเก็บไว้เรียน จะได้ไม่ต้องมาทำอย่างงี้อีก"
  "พี่นี่ท่าทางเป็นคนดีเนาะ...ต่ออีกซักรอบมั้ย เดี๋ยวจะบริการให้พิเศษเลย"
 "ไม่หล่ะ...ไปหล่ะ เมียพี่คงรออยู่" ผมขับรถกลับบ้านพลางคิดในใจ คนดีงั้นเหรอ ?

 

ฝากเรื่องนี้ด้วยน่ะค่ะ ถ้าเข้าอ่านช่วยวิจารณ์หน่อยค่ะว่าเขียนเป็นยังไงบ้าง...ขอบคุณล่วงหน้าน่ะค่ะ